-*-sand-saiy-*- 的个人资料๑۩ﺴ Sand_Saiy ﺴ۩๑ ♥=>เธ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
2007/7/7 ถึงเธอ..คนเลี้ยวขวาเมื่อดวงตะวันส่องฉาย
ฉันเดินไปทางซ้าย เธอเดินไปทางขวา ชีวิตกลายเป็นเรื่องเศร้า เมื่อเราต่างอยู่บนกาลเวลา แต่ต้องใช้ลมหายใจเพื่อตามหา คนที่หันหน้าไปคนละทาง แล้วปาฏิหาริย์ก็ทำให้โลกกลม
เราที่เป็นเพียงฝุ่นผลในสายลม..อ้างว้าง จึงถูกกำหนดให้เดินมาพบกันที่ปลายทาง อ้อมโลกกว้าง ฝ่าความเหงาความไร้ร้างจนมาพบกัน ได้เจอแล้ว...ในสุดท้าย
การตามหาถึงจุดปลาย...มีเธอมายืนอยู่ข้างกาย และในหัวใจฉัน จากนี้..เมื่อดวงตะวันส่องฉายในอีกวัน... เราจะหันหน้ายิ้มให้กัน...แล้วก้าวเดิน ไม่ว่าเธอจะอยู่ทีไหน ใจฉันอยู่กับเธอเสมอ..
2007/6/20 ฟ้าเป็นใจแฮ่มๆ ลัล-ลา-ลัล-ลา
วันนี้นู๋มีความสุขมากเรย..
ตลอด 2เดือนที่ผ่านมา
พยายามผ่านหน้าบ้านครัยบางคน เพื่อพบครัยบางคน
อยู่บ่อยๆ วันละหลายๆครั้ง (- -*)
[ก็คนมันคิดถึงอะ ไม่ได้เจอหน้ามา 4เดือนแล้วนะ
เพื่อนมันก็เจอบ่อยกันจัง เอามาเล่าให้ฟัง ว่าเจอจนเบื่อหน้าแระ
แกยังไม่เจออีกเหรอแซน ...แกนี่บาปจริงๆเลย
แต่วันนี้ไม่บาปแล้วโว้ย!!]
ในที่สุด..ความพยายามของเค้าก็สำเร็จ
วันนี้เค้าเจอแล้ว..
เวลาหลังเลิกเรียน ก็ยังคงไปแวะเวียนผ่านหน้าบ้านเช่นทุกวัน
แดดอ่อนๆ...ลมค่อนข้างแรง บรรยากาศเป็นใจ
(ออกแนวนิยายแฮะ ได้ฟีลๆ)
ขอบคุณอะไรก็ไม่รู้ที่ทำให้เค้าได้เจอหน้าเธอ..
[ปกติจะออกแนวผู้ญ เลี้ยวซ้าย ผู้ช เลี้ยวขวา เราพลาดกันตลอดเลย]
เธอกะลังออกมาจากหน้าบ้าน เธอปลี่ยนไปไม่มาก จากครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เห็น
มันก็หลายเดือนแล้วนะ..ชุดที่เธอใส่ทำให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น(รึปล่าว)
ผมก็ไม่ใช่ ทรง นร แล้ว..ผมยาว ตามที่เธอชอบเลย
ตัวดูสูงขึ้นนะ...ตัวน่ารักขึ้นด้วยแล่ะ
น่ารักมากๆเลย..
ตอนที่เจอเธอเค้าตีเพื่อนที่ไปด้วยซะแรง
ก็มันตกจายนินา(อ้ะชื่อแม่ครัยหว่า ด๋อย)
วันนี้ได้คุยด้วย...ถึงจะไม่นานแต่เค้าก็ดีจายน้า
ขอบคุนน้า ที่ออน
ขอบคุณ...วันนี้มีความสุขจัง
ขอบคุณ..แก ที่พาเค้าไป(ส้มโอ)
ขอบคุณ..ความบังเอิญที่เป็นใจ
ขอบคุณ..อะไรๆที่ลงตัว
กำลังใจของนู๋มาแล้วววว
ถึงเวลาทำอะไรตามหน้าที่แล้วสินะ
ปล..มานไม่ได้เน่านะ มานออกมาจากใจ
คิดถึงน้ะ
2007/5/30 พบกันวันคิดถึง..ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ...
ไกลเธอ... อยากเจอ
อยากเจอเหลือเกิน
พอหลับตา..
แล้วคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ
เราจะได้เจอกัน
แม้อยู่ไกล แต่เราก็อยู๋ใกล้กัน
**ภายใต้เปลือกตาเราไม่เคยเปลี่ยนแปลงเรายังคงเหมือนวันเวลานั้น
ฉันจะได้พบเธอ...**
คิดถึงเหลือเกิน
>>>>พบกันวันคิดถึง<<<<
รักที่มีไม่ได้เปลี่ยนไปไหน ความห่างไกลระหว่างเธอกับฉัน
ยามหลับตาเราเจอกันในฝัน ฉันจะย้ำให้เธอมั่นใจ
ฉันรักเธอ
โดดมาเพื่อ!!งุงิ งุงิ ...
วันนี้ปวดขามากๆ เรยยย...ก็มะวานอะ
เรียนพละ อ.ให้บริหารกล้ามเนื้อ ซะนาน แถมยังมีแต่ท่าแปลกๆ อีก - -"
มะค่อยอยากทำ มีแต่หัวเราะกับไอ้ส้มโอ
มีท่านึงอะ ให้วิ่งไปแตะเส้นขาวแล้วหันกลับมาแตะเท้าเพื่อนอะ
โหย ท่านี้สุดๆอะ ทั้งเมื่อยทั้งมึนเลยแล่ะ
หยุดที หน้ามืด เวียนหัว แบบนี้แล่ะคนมันไม่เคยออกกำลังกาย ^^
ก็เลยปวดไปหมดเลย ไป รร ใบตองส์แต่ละคนยังกะวิญญาญออกจากร่าง
เดินเหมือนไม่มีวิญญาณ ก็มันเมื่อยนี่นา...
ลงบันไดที โอ้ย!! ทรมานสุดๆ ..เฮ้อ จารจัยร้าย
แต่แปลกคราวนี้ไอ้หยกมันไม่ปวดขาแฮะ 55+....ถึกนะเนี่ย
วานนี้ไม่ค่อยได้เรียนเรยอะ ก็ รด. อะดิ มานไม่อยู่ นรญ อย่างเราก็เรยกลับบ้าน 555+
ออกไปกินข้าวข้างนอก กินร้านประจำของพวกเรา
(ไอ้ซิงถ้าแกได้อ่าน แกจะจำได้ไหมเนี่ย)
ก๋วยเตี๋ยวท่าอุเทน หุหุ
กินโคดบ่อยเลยร้านนี้ ไม่รู้ใส่กัญชาปะ ถึงได้ติดขนาดนี้ 55
แต่ก็น้า ..ข้างๆร้านนี้บรรยากาศดี ก๊ากๆๆ คิดถึงคนข้างร้าน
กินเสรจไปเช่าหนังมา เก่าแระ
แต่ยังไม่ได้ดูเลย กั๊ก กะกาวน์
เง้อ ..
แระก็กลับมานั่งออนเอ็มนี่แล่ะ (ใช้เวลาว่างให้เปงประโยชน์ไงล่ะ)
เด๋วนี้นะ ตั้งนาริกาตี2 -3 ทุกคืน เลย แต่ก็ไม่ตื่นแฮะ
แล้วแบบนี้จะตั้งเพื่อ!!
ขึ้น ม6 แร้วไม่ค่อยจะสนใจอะไรเลย ..
ทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่าง
สบายใจ ...
ไว้แค่นี้ละกาน...
<<...ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ...>>
2007/5/25 ~~~อะโหล ..
รร. ก็เปิดแล้ว แต่ก็เค้าไม่อยากไป รร เยย อะ
เง้อ... แล้วพรุ่งนี้ก็ยังไม่อยากไป
ไม่อยากไปเลยสักวัน ไม่อยาก...
ไม่อยากเลย ..
จะมีครัยเปงเหมือนเค้าบ้างมั๊ยอ่า...ก็แค่ คนที่อยากเจอไม่ได้เรียนที่เดียวกันแว้วว
ก็ไม่อยากไป รร เลย อะ
ตอนแรกก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กๆ อยู่นะ ที่ รรจะเปิด
แต่พอรู้ว่า เค้ามะต่อ ปิยะ ก็ เศร้า แง๊ๆๆๆ คิดถึง น้า
เฮ้อ ... แล้ววจะได้เจอกันอีกมั๊ย ..
... เซงๆๆ
จะเอนท์แล้ว ช่วงหลังๆ จะพยายามไม่เล่นเอ็มแล้ว
กะว่าจะตั้งใจอ่านหนังสือ ... จะทำได้อยู๋เร้ออ 55+
ก็ได้แต่คิดแล่ะ
พูดประโยคนี้มาหลายปี แระ
ก็ได้แต่พูดอะนะ คริคริ
ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เริ่มอะไรเล้ยยย
แล้วดันหัวสูง อยากติดคณะสูงๆๆๆ ...
หวังซะสูงด้วยย
 วันนี้มาเล่นที่บ้านน้องนะเนี่ย ...บ้านตะเองมันต่อเนตไม่ได้ อะ
เง้อะ คิรคิร เด๋วลงแดง
วันนี้พอก่อนแล้ว กัน ..
เค้าคิดถึง น้า..... อยู่ คนละ รร ก็ นะ
เราคงได้เจอกันอยุ่ม้าง
ร๊ากกกกกกกกจัง 2007/5/11 **คิดถึงพวกแกว่ะ ****...หวาดดี ...**
>>จะมีครัยเข้ามาอ่านไหมเนี้ย ครั้งแรกที่จะUPเรื่องตะเอง ตื่นเต้นๆๆ (- -" )
>>ตอนนี้เค้ายังอยู่ ขอนแก่น อยู่เลย .. เพื่อนๆ 6/1 อยู่ไหนกันน้า..
>>คิดถึงเพื่อนๆมากมาย โดยเฉพาะพวกยัย [BYTONGS]
>> เค้าอยากกลับบ้านแว้วว!! อยากไปร้องเกะ อยากไปเลาะ กับพวกแก 55+
>>ใบตองส์ บางส่วนก็กลับบ้านกันไปแล้ว พวกมันจะถึงรึยังหว่า...
>>ไม่อยากไป รร เลย อิอิ (แล้วจะเจอเพื่อนไงหว่า).. ก็มะอยากโดนตัดผม ง่ะ เง้อออ...
>>เรียนกวดวิชาใกล้ เสรจหมดล้วแล่ะ แต่ก็ยังเหลืออยู่ 2 วิชา T_T
>>เรียนโคตรหนักเลย
>>เหนื่อยมากๆๆ เมื่อวาน เรียนตั้งแต่ 10 โมงเช้า ง่ะ เลิกวิชาสุดท้าย ก็ 22.30 เข้าไปแระ
>> ชีวิตชั้นนช่างแสนเศร้า ..
>>แต่ก็นะมันเป็นการกวดวิชาครั้งสุดท้ายแล้ว อะ สู้ๆ^^ อิอิ ไม่มีครัยให้กำลังใจ ให้เองเลยละกัน
>>ยัยหยก ไม่รู้กลับจากโคราชรึยัง ..มันเป็นคนเดวที่หนีเพื่อนๆไปโคราช คิดถึงงมันจัง!!
>>มาขอนแก่นคราวนี้ ไม่ได้ถ่ายรูปรวม BYTONGS เยย เสียดายจริงๆ
>>มีใบตองส์อีกคน อยู่ไกล..มาก นั่นก็คือ ซิงจัง ชีไป AFS ที่เมกา อีก2-3 เดือนก็กลับแล้ว
คิดถึงแกว่ะซิง จุ้ฟๆ
>>วันนี้เลิกเรียนบ่าย ..ว่าจะไปเดินนหาซื้อของแล่ะ ตอนแรกนะ ก็จะไปซื้อหนังสือก่อนอยู่ซีเอ็ดตึกคอม
>>แต่ก็โคตรฬฬจะโชคร้ายเยยอะ ฝนดันตก
>>ก็เลยเปลี่ยนใจ ไป เดินเปิดท้าย มข.แทน 555+..
>> แล้วเปงรู้มะ มข น้ำท่วม เอิ๊กๆ ร้านค้าเค้าก็กลับกันหมด คนก็ไม่มีชั้นล่ะเศ้ามากๆ ..
>>วันนี้ที่ไป มข ก็กะลังตามคนๆนึง..อะแน่ะ อยากรู้ล่ะสิ ว่าตามหาครัย
>>เป็นพี่สถาปัตย์แนวๆ คนนึง ไม่ใช่อะไรหรอก...พี่เค้าเปิดร้านงานปั้นของแนว ก็ว่าจะให้พี่เค้าปั้นอารายบางอย่าง ..
>>อิอิ สรุปนะ วันนี้ก็ไม่ได้อะไรเลย เรากะยัยส้มโอ เลยไปหาของกินโต้รุ่ง
>>ได้ขนมเบื้องมีแต่ครีม มากิน นับวันๆ ก็อ้วนขึ้น 55
>>มีอีกเรืองที่เศร้ามากๆ...(ทำไมวันนี้ชั้นโชคร้ายจัง)
ตอนนี้เค้าออนM อยู่ ..คนที่อยากคุยด้วย ออน 2 วิ ซิบหาไม่ทันเศร้าใจมาก ...
ก็ เราใส่offline ไว้อยู่อ่า.. เฮ้อออ เซง
>>งืมๆ.. เริ่มเหนื่อยแล่ะ เด๋วไปเล่น ออดิชั่น ก่อนล่ะกัน ..
อยากบอกให้เธอฟังว่าร๊ากเธออออออ 6/1 BYTONGS
และ =^.^=
2006/4/23 เลิฟ -*-เลิฟสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตเรา . . . คือชีวิตเรา Sand_saiy BYTONGS 2006/4/22 ~[เคยมั๊ย!!]~--เคยคิดถึงครัยแบบนี้บ้างมั๊ย!!
แต่ในขณะเดียวกัน การที่คิดถึงใครคนนั้น โดยที่เราไม่รู้ว่า เขารู้สึกเหมือนเราหรือเปล่า ช่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานเหลือเกิน และคุณกลับรู้สึกว่า คุณถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง
หากใครคิดถึงคุณ และคุณรับรู้ จงบอกเขาเถิด ว่าคุณรับทราบแล้ว
ทำไมคนเราต้องมีความรักทำไมคนเราต้องมีความรัก
ก็เพราะว่าเราทุกคนล้วนมีหัวใจ ทำไมคนเราจึงต้องโหยหาความรักอยู่ตลอดเวลา ก็เพราะเราต้องการใครสักคนมาช่วยเราดูแลหัวใจของเรา ทำไมคนเราถึงไม่เคยพอกับความรัก ก็เพราะว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อรักใครคนเดียว ทำไมคนบางคนถึงไม่เคยพบกับความรักสักที ก็เพราะว่าเขาไม่เคยเปิดใจตัวเองให้ใคร ทำไมคนบางคนไม่เคยเปิดใจตัวเองให้ใคร ก็เพราะว่าเขาอาจจะกำลังรอใครสักคนอยู่ ทำไมคนบางคนถึงต้องอกหักอยู่บ่อย ก็เพราะว่าเขาปล่อยใจตัวเองตกหลุมรักอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องเสียใจที่เขาไม่รักเรา เพราะเราและเขาอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อรักกัน ทำไมคนบางคนไม่เคยสมหวังกับความรัก ก็เพราะว่าเขาอาจจะยังไม่เจอคู่แท้ของเขา ทำไมคนบางคนยังไม่พบคู่แท้ของเขา ก็เพราะว่าเขาอาจจะไม่เคยตามหาเลยก็ได้ ทำไมเราควรจะทำตัวเราให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา ก็เพราะว่าเราไม่รู้ว่าจะได้เจอคนที่ถูกใจเมื่อไร ไม่ต้องเสียใจที่เรายังไม่เจอคนที่เรารัก เพราะว่าเมื่อเราเจอเขาคนนั้นเมื่อไร เราจะรู้ว่ามันคุ้มค่ามากแค่ไหนกับเวลาที่เรารอคอย จงทะนุถนอมหัวใจของเราไว้ให้ดี เพราะว่าเมื่อเราเจอคนที่ใช่ จะได้มอบมันให้เขาด้วยความภูมิใจ อย่าปล่อยให้โชคชะตาลิขิตชีวิตเราทั้งหมด แต่จงใช้มันเป็นเครื่องนำทางในการดำเนินชีวิต โชคชะตาสามารถทำให้เราพบคนที่ถูกใจ แต่ตัวเราเองเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาคนนั้นรักเราได้ 
2006/4/6 สามสิ่งที่ไม่หวนย้อนกลับ3 thing in your life...
สามสิ่งในชีวิต...ที่ไม่หวนกลับคือ...เวลา คำพูด และโอกาส... สามสิ่ง...ที่ชีวิตที่เราจะขาดเสียมิได้คือ...ความสงบของจิตใจ ความซื่อสัตย์ และ ความหวัง... สามสิ่ง...ที่มีคุณค่าต่อชีวิต คือ...ความรัก ความมั่นใจในตนเอง และเพื่อน... สามสิ่ง...ที่ไม่แน่นอนคือ...ความฝัน ความสำเร็จ และโชคชะตา... สามสิ่ง...ที่นำไปสู่ความพินาศของคนคือ...เหล้า ความเย่อหยิ่ง และ ความโกรธ   Little Thingsกรวดเม็ดเล็ก ๆ รวมกันเป็นภูเขาสูงใหญ่
ก้าวเดินก้าวเล็ก ๆ เป็นระยะทางได้หลายกิโล การกระทำเล็ก ๆ ด้วยความรักความกรุณา สร้างโลกให้สดใส สดสวยด้วยรอยยิ้ม คำพูดเล็ก ๆ สามารถบรรเทาปัญหาที่แสนจะยากเย็น อ้อมกอดเล็ก ๆ เช็ดน้ำตาให้เหือดแห้ง เทียนไขเล็ก ๆ ส่องแสงนำทางในความมืดมิด ความจดจำสิ่งเล็ก ๆ คงอยู่นานหลายปี ความฝันใฝ่เล็กๆ นำไปสู่ความยิ่งใหญ่ ชัยชนะเล็กๆ นำไปสู่ความสำเร็จที่ปรารถนา สิ่งเล็กๆ ต่าง ๆ ในชีวิต นำมาซึ่งความสุขอันยิ่งใหญ่ ถ้าเราได้คิดสักนิดถึงสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้แล้วหละก็ ความอบอุ่นเมื่อคิดถึงเธอก็ผุดขึ้นในใจ มันเป็นความสุขใจอันสุดแสนจะบรรยาย .. เสมอและตลอดไป ..
*|มิตรภาพที่แสนดี|*จะมีสิ่งใดกันเล่า
ที่จะทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวา เท่ากับการได้อยู่ท่ามกลางความอบอุ่น แห่งมิตรภาพ มีหลายครั้ง ที่เราได้หาจังหวะเวลาที่สงบเงียบ มาพบเจอและพูดคุยถึงสิ่งต่างๆร่วมกัน ได้ทบทวนถึงวันคืนที่ผ่านมา ได้รับรู้ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน เพื่อน… บางครั้งจึงเสมือนกระจกส่องสะท้อนพฤติกรรม และความเป็นตัวตนของเรา ให้เห็นถึงสิ่งที่ควรแก้ไขปรับปรุง บางเวลา เพื่อนก็เหมือนถังใบใหญ่ ให้เราได้ระบายสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจออกไป เพื่อนจึงเป็นอะไรได้หลายๆอย่าง ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่สร้างสรรค์ ให้ก่อเกิดสิ่งที่ดีขึ้นในชีวิต ((( ขอบคุณนะสำหรับ “มิตรภาพที่แสนดี” )))   |
เคยมั๊ย... เมื่อคุณคิดถึงใครบางคน คุณรู้สึกทรมาน เพราะคุณคิดไปว่า เขาคนนั้น อาจจะไม่ได้คิดถึงคุณอยู่ ถึงแม้วาการได้คิดถึงใครซักคนนั้น จะเป็นทุกข์บ้าง แต่ก็ชุ่มชื่นหัวใจ ทำให้คุณต้องมานั่งคิดกระวนกระวายว่า คุณมีความหมายสำหรับเขาบ้างหรือเปล่านะ เขาจะแคร์คุณบ้างไหมนะ 
คุณจะรีบรับโทรศัพท์ทันที เพราะคิดว่า อาจเป็นเขาคนนั้น คุณมองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะคิดว่า เขาอาจจะปรากฎตัวอยู่ที่นั่น คุณออนไลน์อินเตอร์เน็ท เพื่อหวังจะได้พบเขา และก็เริ่มวิตกกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า เมื่อเขาไม่ได้ออนไลน์ หรือตอบกลับมา 
การได้คิดถึงใครบางคน เป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยให้คุณเติบโต และได้สัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา มันสอนให้คุณเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความอ้างว้าง และทำให้คุณรู้จักอีกความรู้สึกหนึ่ง นั่นคือ ความว่างเปล่า
บางครั้ง มันก็รู้สึกดีนะ ที่ได้คิดถึงใครซักคน เพราะมันทำให้คุณรู้ว่า คุณใส่ใจใครคนนั้น และคุณปล่อยใจที่จะสัมผัสความรู้สึกรักและใส่ใจที่มีเขา 
ดังนั้น หากคุณคิดถึงใคร จงบอกให้เขาได้รับรู้บ้าง 
|
|
